Ευτυχώς αυτή τη φορά δεν νιώθω τίποτα.

Καμιά λύπη για εκείνα που αφήνω πίσω.

Δεν τρέχουν δάκρυα  από τα μάτια μου. (άλλωστε κλαίνε όσοι στο βάθος ελπίζουν…)

Και εγώ δεν στηρίζω πια την ελπίδα μου στα παλιά.

Γιατί κουράστηκα να σκύβω αδύναμη μέσα στις νύχτες και να κλαίω.

Γιατί  κουράστηκα να προσπαθώ, κουράστηκα να αγαπώ μόνο εγώ…
Γιατί είναι άδικο…

Λένε πως η  αφοσίωση στο παρελθόν μοιάζει σαν ένα είδος θανάτου πάνω από το χώμα.

Αλλά συγχωρέστε με εγώ θέλω να ζήσω…

Ήρθε επιτέλους η μέρα που έφυγα από όλους και από όλα… μα κυρίως κατάφερα να ξεφύγω από τον ίδιο μου τον εαυτό.

Ζωγράφισα στον τοίχο της φυλακής μου ένα κλειδί… το άρπαξα και έφυγα. 

Ήρθε επιτέλους η μέρα που ξύπνησα  κι ό,τι λαχταρούσα δε με ένοιαζε πια.

Αποφάσισα λοιπόν να ανοίξω όχι ένα καινούριο κεφάλαιο στη ζωή μου… αλλά ένα καινούριο βιβλίο!

Δεν ξέρω αν θα έχει όμορφο εξώφυλλο άλλωστε ποτέ δεν με ενδιέφερε το έξω… το περιεχόμενο είναι αυτό που μετράει… λένε!

Οι σελίδες λευκές… ακόμα.

Είναι άλλωστε τόσο νωρίς.

Αποφάσισα σε αυτό το βιβλίο να γράψω με διάφανο στυλό γιατί φοβάμαι μη τυχόν και το λερώσω…

Αλλά με ανεξίτηλο…

Τώρα νιώθω μια απερίγραπτη χαρά για όλα όσα θα έρθουν, για τα όνειρα εκείνα που περιμένουν καιρό να πάρουν την εκδίκησή τους.

Για έναν έρωτα που δεν θα μου τον λερώσει κανένας πια… για μια αγάπη ξεχωριστή.

Ξεκινάω λοιπόν…

Θέλεις να γίνεις σελίδα στο βιβλίο της ζωής μου;